Wegmarkeringstape , ook wel bekend als zelfklevende
markeringstape of wegmarkeringstape, wordt tegenwoordig steeds vaker gebruikt, met name voor noodreparaties, tijdelijke verkeersregeling of kleinschalige reparaties. Het aanbrengen van markeringen met deze tape is veel sneller dan met smeltlijm, het rookt niet, er is geen apparatuur nodig, maar de juiste gebruikswijze is wel belangrijk. Alleen bij correct gebruik is de tape stevig en duurzaam.
De "
wegmarkeringstape " is als een grote rol sterke "
reflecterende tape ", met een drukgevoelige kleeflaag aan de achterkant en reflecterende glasmicrobolletjes aan de voorkant. Het is niet permanent, maar volgens de standaardconstructie kan het bij een gemiddelde verkeersintensiteit één tot twee jaar probleemloos worden gebruikt.
Standaard bouwproces en belangrijkste punten (volg deze om de kwaliteit te waarborgen):
Stap 1: Voorbereiding vóór de bouw
1. Constructie afhankelijk van de weersomstandigheden: Het wordt aanbevolen dat de omgevingstemperatuur en de temperatuur van het wegdek boven de 10 °C liggen. Bij koud weer is de hechting slecht en kan het materiaal niet stevig vastzitten. De constructie mag niet worden uitgevoerd op regenachtige of vochtige wegen.
2. Controle van de activiteit: Controleer bij ontvangst van de materialen of de specificaties (breedte, kleur) en de reflecterende helderheid van de markeertape aan de eisen voldoen. Controleer de bouwtekeningen en verduidelijk de locatie en het type lijn.
3. Voorbereidingsgereedschap: Essentieel - afleggereedschap (krijt of markeerstift), meetlint, vloerreinigingsgereedschap (harde bezem, föhn, eventueel met staalborstel), handverdichtingsgereedschap (speciale verdichtingsroller of rubberen hamer), papiersnijder, doek, handspuitpistool op gas (optioneel, maar sterk aanbevolen).
4. Veiligheidsafscherming: Volg strikt de specificaties van "Verkeersborden en -markeringen" bij het plaatsen van waarschuwingsborden, kegels en wegversperringen, draag reflecterende kleding en zorg voor de veiligheid van het werkgebied.
Stap 2: Grondbehandeling (de meest cruciale stap, die bepaalt of de ondergrond stevig vastzit of niet)
1. Grondig schoonmaken: Gebruik een harde bezem om stof, modder en puin van het bouwterrein te verwijderen. Plekken met olievlekken moeten worden gereinigd met een schoonmaakmiddel of speciale reinigingsmiddelen, afgespoeld met schoon water en gedroogd.
2. Grondige reiniging: Het is het beste om een föhn of perslucht te gebruiken om het fijne stof in de voegen weg te blazen. Het wegdek moet droog, schoon en vrij van losse materialen zijn. Dit is essentieel voor een goede hechting.
3. Behandeling van oude lijnen: Bij het bedekken van oude markeringen is het belangrijk ervoor te zorgen dat de randen van de oude lijnen vlak en vrij van kromtrekking zijn. Het is aan te raden om eerst ernstig beschadigde oude draden gedeeltelijk te behandelen.
Stap 3: Indeling en positionering
1. Nauwkeurige meting: Gebruik aan de hand van de ontwerptekeningen een meetlint en krijt of markeerstift om de referentielijn of het positioneringspunt op het wegdek te markeren. De afstand tussen de stippellijnen moet nauwkeurig worden berekend.
2. Vooraf aanbrengen: Voor lange afstanden of complexe vormen (zoals pijlen en tekst) kunt u de markeertape vooraf op de gewenste positie aanbrengen zonder het beschermpapier te verwijderen, en controleren of deze goed past, vooral in de hoeken.
Stap 4: Plakken en aandrukken (kernbewerking)
1. Verwijder het beschermpapier: Begin aan één uiteinde en verwijder eerst het beschermpapier van ongeveer 30-50 centimeter lang. Tip: U kunt het uitgevouwen beschermpapier terugvouwen naar de achterkant van het materiaal voor gemakkelijker gebruik in de hand.
2. Uitlijnen en plakken: Lijn één uiteinde van het zichtbare kleefoppervlak nauwkeurig uit met de grondreferentielijn en plak het voorzichtig vast. Nadat je hebt gecontroleerd of de positie correct is, strijk je het met je handen glad.
3. Tegelijkertijd afpellen en plakken: Beweeg langzaam achteruit terwijl u het beschermpapier met een constante snelheid afpelt en gebruik uw hand of een handdoek om de markeertape recht op het wegdek te drukken. Voorkom luchtbellen en rimpels. Het beste resultaat wordt bereikt met twee personen, waarbij de ene trekt en de andere aandrukt.
4. Verdichtingsafvoer:
-- Na het aanbrengen van de lijm, direct een speciale verdichtingsrol (of een met rubber beklede trommel) gebruiken om herhaaldelijk en krachtig vanuit het midden naar beide zijkanten te rollen, de lucht eruit te persen en ervoor te zorgen dat het rubber volledig aan het wegdek hecht.
-- Zonder rollers kunt u een rubberen hamer of een houten blok gebruiken om te dempen en te slaan, vooral bij de randen en naden, die stevig moeten worden aangedrukt.
-- Belangrijke tip (voor het verbeteren van de duurzaamheid): Indien mogelijk, vóór of na het verdichten, kunt u het oppervlak van de markeringsstrip licht en gelijkmatig verwarmen met een handbediende gasbrander (met een zwakke vlam, op afstand, snel en gelijkmatig bewegend). Dit activeert de lijm, verhoogt de initiële hechtkracht aanzienlijk en zorgt ervoor dat de strip beter aan de textuur van het wegdek hecht. Pas op dat u het materiaal niet verbrandt of vervormt.
5. Naadverwerking: Bij het verbinden van stoffen dient een stompe verbinding te worden gebruikt, waarbij de overlapping niet meer dan 3 millimeter mag bedragen. De verbinding moet stevig worden aangedrukt.
Stap 5: Nabewerking en inspectie
1. Bijsnijden: Gebruik bij putdeksels of onregelmatige randen een scherp papiermes om netjes langs de randen te snijden.
2. Reinig het oppervlak: Veeg na het plakken het oppervlak schoon met een droge doek om vingerafdrukken en vlekken te verwijderen.
3. Openstelling voor verkeer: In theorie kan de weg na het aanbrengen van de lijm en het verdichten worden opengesteld voor verkeer. Bij hoge temperaturen in de zomer is het echter raadzaam om na het verdichten 15-30 minuten te wachten om de hechting verder te laten stabiliseren. Na verhitting met een spuitpistool en afkoeling kan de weg worden opengesteld.
4. Inspectie: Controleer op opkrullende randen, luchtbellen en rimpels. Kleine problemen kunnen worden verdicht met een wals of plaatselijk door verhitting. Grote problemen vereisen het losmaken en opnieuw verlijmen van de lijm.